به تو که...."توترین"...توی منی
به نام بخشنده ی بزرگ
نمی دانم چه اسمی را به نامت نقش بزنم؟
که با تو همه ی ویرانه هایم چه زیبا ویران می شود
که با تو همه ی ماضی های بعیدم
مضارع اخباری می شوند...
های....های...های...
ای عشق بی عاشقم!
عاشق ترم کن...
***
پ.ن.1) دنیا مرسی که هستم همه ی زشتی ها را با زیبایی هاش ( یا نه زیبایی ها با زشتی هایش، می دانم پارادوکسش مهم نیست) را تجربه می کنم....
پ.ن.2) فوت یک مرد تو خیابون تکونم داد
...خیلی....کاش باهام حرف نمی زد تا فرداش تو همون مسیر که دیدمش آگهیش را ببینم....این همه زیر و رو شم...
پ.ن.3) دیگر برای تو که زنده تز از مایی، برای آدم هایی که از جنس دیوارهای سنگی هستند؛ حرفی ندارم
......(این بار با خودم حرف دارم...با فریاد....مرسی)
پ.ن.4) خداجونم مرسی ....هنوزم زنده ام هنوزم احساس دارم....همیشه بودم و هستم و خواهممممم بود......
پ.ن.5) پاییز!....پادشاه فصل ها!...... این بار ببارانم....
19:9 | بهاری از نسل بارون |
........
......و باز هم بار دیگر معنای "دفاع مقدس" برایم بی معنا تر شد
....
