آخرین ترانه بارونی بهار

نمی شناسی ام؟

bahartaraneyebaroon — Thu, 05 Nov 2009 19:29:18 GMT

به نام بخشنده بزرگ

می دانم، دیگر نمی شنوی ام

حتی به ستاره هایی که قسم خوردی برایم بفرستی و نفرستادی هم....

بگذار اصلا نگویم...

بمیرم برای خوش باوری ام

تو هرگز ندانستی صبح ها که چشم های یکدست سیاهم را می گشایم

چگونه موهای تمام مشکی ام را شانه می زنم

تو هرگز نخواستی بدانی...

چرا نمی شناسی ام؟

چرا اینقدر زیاد شناختمت؟

می دانی؟ حرف هایم درگوشی شده اند

نگاهم تقلب می کند

این ها اعتراف های چندگانه ی این روزهایم است

اما بهتر،

شب ها دیگر رختخوابم خیس نیست... از اشک...

بگذار نگاهم تقلب کند...تا تنها نماند....

دیگر برای تو..

که غریب تر از مای خنده دارمان شده ای...

حرفی نیست جز یک جمله...

می دانم دیگر نمی شنوی ام

اما برای تنهایی اتاق من چه فرقی می کند؟

برای تویی که ندانستی سیب نگاه یعنی چه؟

چه فرقی می کرد بودن دوست داشتن یا اصلا هیچ....

پس همه اش را من گناه کردم...

مهم نیست که دیگر نمی شنوی ام

حالا تا ابد برای خودم حرف می زنم...

پ.ن.1) تکرار ارقام 8/8/88 رکوددارم کرد...

پ.ن.2) سبکم به سبکی راه پرواز...

پ.ن.3) در عین پیچیده ترین ساده ترین را حس می کنم...

پ.ن.4) باران پاییز شهرمون را از مهربونیش شرمنده کرده...

به تو که...."توترین"...توی منی

bahartaraneyebaroon — Tue, 13 Oct 2009 15:38:18 GMT

به نام بخشنده ی بزرگ

نمی دانم چه اسمی را به نامت نقش بزنم؟

که با تو همه ی ویرانه هایم چه زیبا ویران می شود

که با تو همه ی ماضی های بعیدم

مضارع اخباری می شوند...

های....های...های...

ای عشق بی عاشقم!

عاشق ترم کن...

***

پ.ن.1) دنیا مرسی که هستم همه ی زشتی ها را با زیبایی هاش ( یا نه زیبایی ها با زشتی هایش، می دانم پارادوکسش مهم نیست) را تجربه می کنم....

پ.ن.2) فوت یک مرد تو خیابون تکونم داد...خیلی....کاش باهام حرف نمی زد تا فرداش تو همون مسیر که دیدمش آگهیش را ببینم....این همه زیر و رو شم...

پ.ن.3) دیگر برای تو که زنده تز از مایی، برای آدم هایی که از جنس دیوارهای سنگی هستند؛ حرفی ندارم......(این بار با خودم حرف دارم...با فریاد....مرسی)

پ.ن.4) خداجونم مرسی ....هنوزم زنده ام هنوزم احساس دارم....همیشه بودم و هستم و خواهممممم بود......

پ.ن.5) پاییز!....پادشاه فصل ها!...... این بار ببارانم....

رهایی

bahartaraneyebaroon — Tue, 29 Sep 2009 17:54:17 GMT

به نام بخشنده ی بزرگ

غریب تر از آن شده ام

حتی اگر

نگاهم کردی

"""

رها تر از آن شده ام

حتی اگر

وسعت نگاهت را پرپر کردی

"""
حال اگر باز هم

به بیراهه ای نرسیده رسیدی

تعجب نکن

حتما آنجا خواهشم را برایت جا گذاشته بودم

::::::::::::::::::::::::

پ.ن.1) زندگی یا درباره ی همه چیز است یا هیچ چیز.

پ.ن.2) این جشنواره ی ........هم بالاخره تموم شد......و باز هم بار دیگر معنای "دفاع مقدس" برایم بی معنا تر شد....

پ.ن.3) حالم را این جشنواره های......... به هم می زنننن....گلاب به روتون...

پ.ن.4) اصلاح الگوی مصرف؟؟؟؟؟؟

پ.ن.5) قیام کردم باشم..."پس هستم"

فیلم جشنواره ایه لعنتیم....

bahartaraneyebaroon — Mon, 14 Sep 2009 06:58:18 GMT

به نام داور بر حق

سلام...اولا خدا بهتون صبر بده واسه خوندن این پسته دور و درازم که مثل یه طوماره آخه حال نداشتم دو بخشش کنم....اصلا حوصله این حرفا را نداشتم...دوست داشتین می تونین بخونین...خوشحال می شم..... اما واقعا خدا بهتون صبر بده هاااا... خیلی بلنده....گرچه مال یه فیلم کوتاست...

الان دقیقا 7:24 دقیقه و نمی دونم خورده ای ثانیه هست. صبح روزه فکر کنم دوشنبه....

(درونی ؛صبح؛اتاق خوابم)

و خیلی چیز بعیدیه که من بیدارم تو این ساعت. دارم تو رختخوابم غَلت می زنم و هِی از تو موبایلم یه موزیک می ذارم که رو اعصابم راه بره و همش فکر می کنم به همه چیز و به هیچ چیز. چقدر مسخره اس این حس بیهودگی ایم حسی که قطعا همه تجربه اش می کنیم و منتها یکی به روی خودش می یاره و یکی نمی یاره.....یکی هم که مثل من ماق و آدم ندیده و معنا دهنده به هر اتفاقی اصلا از معناهای ذهنی ام داره حالم به هم می خوره هِی به ساعت یه سرکی می کشم هِی چند خطی از کتابی که دارم می خونم و کنار تختم گذاشتم را می خونم و هِی چشام که می سوزه لای صفحات کتاب را یه خودکار می ذارم تا صفحش را گم نکنم و هِِی می خوام بخوابم و این فکرای مسخره و لعنتی که هر جا متمرکز می شه جز روی خواب من؟؟......اَخ چقدر آخه زمزمه؟ چقدر فکر؟ چقدر مسخره بازی؟ چقدر دارم دست و پا می زنم؟ چقدر دلم می خواد دنبال یه اتفاق قشنگ باشم پر هیجان، هیستیریک، رمانتیک........به خدا به خودم خندم می گیره که اینقدر احمقم...

همش به چند ساعت دیگه فکر میکنم به فیلم مثلا کوتاهی که ساختم و اون اولش که ساختمش وقتی هنوز راشِ راش بود و از ذُوق اینکه حتمی این تو جشنواره حداقل داخلی یه جایی باز می کنه و بعدش بَه بَه و چَه چَه استادم که باریک الله عجب استعدادی بودی تو و.....

اما بعد از تحویل کارم از کپچر مسخره و بد مصب و کم کیفیت و تدوین نصفه نیمه کاره و دیدن کار ِ بچه های دیگه که اون ها هم کارشون خوبه حسابی خورده تو ذوقم که این بارم نه....باید بشینم و سُماق بمکم بد جور داره ازم انرژی منفی ساطع می شه یه حال به هم زن به تمام معنا شدم ...

خواهرم راست می گه همیشه می گه " تو واسه همه مامانی، واسه خودت زن بابا" راست می گه همیشه زیاد واسه همه ژشت psycologic می یام و واسه خودم که می رسه یه خود آزار به تمام معنا و یه قُرقُروی حرفه ایم ...همش به آینده ی خط خطی و مبهمم و نقشه هایی که واسش کشیدم فکر می کنم .

یه آرزو را 20 بار زیر و رو می کنم، بالا و پایینش می کنم، چپ و راستش می کنم.... هیچی نمی شم من از بس تو این فرهنگ مسخره نشستم و دست و پا زدم، از بس هِی خانواده به خاطر این فرهنگ بسته سرم داد و بیداد کرده که " بهار! اینقدر آرزوهاتو گَل و گُشاد نکن و تو هم مثل بچه آدم ( مثل خواهرات) بشین و زندگیت را کن و درست را خوب بخون و بشین و منتظر بختت باش....

اَه...بسه دیگه حالم به هم می خوره به اینجاش که می رسم یعنی بشین و قُربانی شو و نفهم اصلا زندگی چی بوده؟

اَه...اَه.....اَه.... اصلا داره به خورم خنده ام می گیره یه خره به تمام معنام من.... حرصم داره در میاد اینقدر احمقم اینقدر به قولیِ خورم بد شانسم که حتی بعد از 21 سال یه عشق 2 طرفه را تجربه نکردم....همیشه من تو قضایا عشقی اونی بودم که تنها می شه و جایی واسش نبوده و آخرشم پا پس کشیده و رفته......همش اَدا...اینم از اون فرهنگ های حُجب دار بودنم بوده...داره حالم از همه مسائل فرهنگی و فلسفی و سیاسی و اجتماعی به هم می خوره ...گُه خورده تو همه چیز. دیگه چیزی واسه بقیه اش نمونده که منم حالا تو این گیر و داری نشستم و هِی دلم می خواد خود آزاری کنم و قُر بزنم بشینم و به اینا فکر کنم.....

من یه بَبَلو شدم یعنی بودم....اصلا دیگه داره به خودم خندم می گیره آروزهای بلند و دور ودرازم با این موقعیت.....خنده داره به خدا شاید حق با خانوادم باشه ...شاید من زیادی هیستیرک و پر دردسرم...مامان همیشه می گه..."اینقدر آرزو نباف....خیال نباف...این همه دردسر آفرین نباش...یهو نزنه به کلت که یه دختر از تو شهرستان (استغفرالله) یهو پاشی بری تهران و توی کلاس های Antology شرکت کنی که زندگیت عوض شه و منم که یکدنده تر از این حرف ها که بخوام به این حرف ها گوش کنم....حال می کنم به قولی خودم آگاه شم و الیته واسه این آگاهی عجب هزینه های درد آور روحی و روانی که ندادم....نمونش هم این تنهایی تلخ و ملسه که صبحه روز دوشنبه ساعت 7:45 شده....

حالا دیگه نشستم رو تختم و هِِی این موزیک که تموم می شه را می زنم اولش ، محتواش اصلا به من ربط نداره، احساسیه... یه احساس قشنگ 2 طرفه...که اصلا تا حالا من ِ بَبَلوی ِ بد بخت تجربه اش نکردم و آروزش مونده به دلم... وای نه....اَه..اَه.... از شروع کردن یه زندگی بی عشق بد جور می ترسم.....بری و وارد یه زندگی شی که همش نقش بازی کنی و خودت را گول بزنی...هِِی گول بزنی و همسر خوبی باشی...هِِی گول بزنی و مادر خوبی بشی....هِِی گول بزنی و بهاری نشی که می خواستی ....

وای صبح 2 شنبه است و 4 شنبه آخرین مهلت ارسال آثاره...خدا کنه این تدوینگرمحترم اونطور که خودش می گفت: " 3 شنبه بر می گردم از تهران و کار شما را زمین نمی ذارم"... برگرده...عجب آرزوهایی واسه این فیلم ِ لعنتی داشتم... شد مثل همه آروزهام...

دلم می خواد الان مثل این چند روزم منگ ِ منگ باشم و اینگاری چند تا دیازپام بالا انداختم مثل سنگ بیفتم رو تخت و ظهر پاشم و ساعت 12 ظهر به مامان صبح بخیر بگم و اونم اَخماشو کنه تو هم برای این دختر بی نظم و بی مسئولیتش که به قولی آبجی بزرگه حسابی از زیر ِ کار در رو و بی مسئولیته و مامان کِیف می کنه از اینکه ابجی بزرگه حرفی مامان و از زبان خودش بهم می گه منم که همیشه تو خماری ام و خودمو به نشنیدن می زنم...کیه که گوش بده؟

به حرف هیچ چیز و هیچ کس گوش نمی دم...خودمم و تجربه هام و تنهایی هام...به کجا میرسم؟.... امروز دارم می رم با یکی از بچه های حسابی تر و تمیز و کار کرده انجمن آمبیانس ِ محیط را هم بگیرم بلکم این کار ِ لعنتی جمعش کنم که حالا دیگه داره حالم ازش به هم می خوره تازه اسمش را هم هنوزم انتخاب نکردم دیروزم که واسه اسمی که قرار بود روش بذارم استاده یه ایرادی گذاشت تنگ ِ دلش ....

منم و امروز و کرایه ی دوربین ِ انجمن و کلی رو درباستی های مسخره ی من و تعارف های مسخره ی فرهنگیم و کاری که نمی دونم خوب می شه یا بد؟ نمی دونم امروز چی می شه؟ نمی دونم؟؟؟

امروز کائنات چقدر باهام راه می یان؟ تا من این آمبیانس را ضبط کنم و این فیلم ِ لعنتی را جمع کنم؟؟؟

... پ.ن.۱) می دونم حالا دیگه به خل و چل بودنم مطمئن شدین...دیگه شک ندارین یه خل به تمام معنا

امشب

bahartaraneyebaroon — Fri, 14 Aug 2009 20:34:18 GMT

به نام داور بر حق

امشب؟؟؟

نمی دانم برای که؟؟ و برای چه می نویسم؟؟

امشب؟؟؟

می دانم که می نویسم..........نمی دانم که چه می نویسم؟؟؟

برای پسرک به زور فال فروش؟؟؟ یا دخترک مثلا گل فروش؟؟؟

امشب؟؟؟

نمی دانم کلمات را با نام چه کس نقش بزنم؟؟

امشب؟؟؟

نمی دانم آه ها چه رنگی می گیرند؟؟

امشب؟؟؟

تنهایم......به اندازه ی دو درخت رو به هم....

امشب؟؟؟

تو تنهایی......به اندازه ی دو دشت رو به هم....

و مطمئنم که می دانی کدامیک تنهاتر است....

امشب؟؟؟

نه نقاش می شوم نه شاعر می شوم و نه کارگردان

امشب؟؟؟

فقط خود رویا می شوم تا خود لحظه تا شاید اندکی تو را ببینم.....

امشب؟؟؟

نه می گریم.....نه می خندم....

امشب؟؟؟

نگاه می کنی و می روی تا نمی دانم کجا؟؟

دستهایت را بالا می بری و من تماشایت می کنم...

امشب؟؟؟

هم آغوشی باد و آسمان را می دیدم که تو می رفتی...

امشب؟؟؟

............هم.......نمی دانم چرا باز هم می رفتی؟؟؟.......

پ.ن.۱) تا اطلاع ثانوی واسه ی من جـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیــــــــــــــــــــــــــــــــغ مسدود می باشد...لطفا سوال نفرمائید...

پ.ن.۲) زور تویی گور تویی هاله ی بی نور تویی...شور منم دلیر بی باک منم مالک این خاک منم....

پ.ن.۳) نمی دونم می خندم یا دارم نیگاه می کنم...

سه سال شد و تو.... و من

bahartaraneyebaroon — Mon, 10 Aug 2009 17:40:18 GMT

به نام بخشنده بزرگ

سلام! چشمای قشنگت را ببندد...سه سال پیش توی یه غروب خندیدی وقتی هنوز آفتاب نیومده بود بالا سرمون وقتی من هنوز چشام بسته بود بالهات را باز کردی به گونه های سرد و خستم بوسه زدی پر کشیدی، پر کشیدی کاش میذاشتی چشام را باز کنم....بازم صدات کنم بازم به روم بخندی...بازم بذاری داد بزنم...بازم بذاری یه بار دیگه نقش اون چشمای مثل فرشته ها را طواف کنم.....اون روزایی که از آسمون نیگام می کردی..من گریه می کردم و تو می خندیدی و می گفتی گریه نکن....تو فقط بخند چه روزای سختی بود...اون روزایی که هر چی بیشتر دستام را به آسمون دراز می کردم تا لمست کنم آسمون ازم دورتر می شد....اون روزای سختی که گریه را از تموم وجودم حس می کردم....اون روزی که از بیمارستان اومدم....وای وای سر مزارت باورم نمی شد....تو بودی یه مشت خاک....پر از دسته گل....بهار با همه ی حسش با همه ی وجودش تو را داد می کرد....از اون روز آشیونت شد یه قاب گوشه ی چشام....هر وقت چشام را تو آیینه نیگا می کنم تو را می بینم داری به روم می خندی... و من دوست دارم همه ام را نذر آن حریم پر ارزش تویی کنم که آرزوهایت را خام گذاشتی پر کشیدی....پرکشیدی و من با ناباوری نگاهت کردم...عجب اوج گرفتی عجب رفتی و مرا جا گذاشتی...از بس سراغت را از آسمان گرفتم از بس به آسمان و ستاره هایش، خورشیدش، بارانش نگاه کردم چشمهایم خسته شدند....خیلی خسته شدند....فرشته! تو با قلب بهار پر احساست چه کردی؟ 3 سال... به همین آسانی برای تو و برای من به سختی رمانی که کتاب می شود گذشت...گذشت و من هنوز آن صبح دلگیر جمعه از پرده ی چشمانم دور نمی شود...مرثیه ی دوری تو برایم مثل تراژدی اندوهگین باران است... قصه ی رفتن تو آغاز راهی بس دراز برایم هست...قصه ی فرصتی برای دوباره گشتن و دوباره رسیدن به همه ی آرزوهایی کالی که داشتی.....

فرشته دوستت دارم....فرشته ام! اندوهم! خنده ام! قاصدکم! وجودم! مدرک احساسم!.....با اندوه وجودم دوستت دارم و تو را با آن بالهای رنگین ستایشت می کنم....

"از طرف بهار کوچکی که هرگز در خنده هایش، اشکهایش و لحظه هایش نگاه تو رخت بر نمی بندد"

پ.ن.۱) می دانی؟ هنوز هم جایت خیلی خالی است....می دانی؟ هنوز هم اقاقیا به تو حسادت می کنند که هرگز نمی توانند جایت را بگیرند...

پ.ن.۲) پروازت خوش....قلبت ابدی....نگاهت جاوید عزیزترینم....

لحظه!

bahartaraneyebaroon — Mon, 03 Aug 2009 17:22:18 GMT

به نام بخشنده بزرگ

آن هنگام که باران می بارید

باد می وزید

قاصدک می رقصید

خدا نگاه می کرد

لحظه هرگز نیود

و امروز.....

تو..........خود لحظه ای............

پ.ن.۱) پایان هر چیز شروع دیگری است.....

پ.ن.۲) طاقت بیار...رفیق!!!! نمی دونم تا کی؟؟؟؟....اما....طاقت بیار....

پ.ن.۳)کشته در کشته شدن خود بی سهم نیست.....مثل این روزهای من....کم سهمی ندارم از این تکرار بی رکود و عظیم...

بعد پ.ن.) میلادت مبارک کسی که همه ی عمرم را به انتظار قدمت بودم....

اصلا نباش!

bahartaraneyebaroon — Wed, 22 Jul 2009 11:03:18 GMT

به نام داور بر حق

اصلا به دیدنم نیا

دوستت دارم را توی گل های سرخ نگذار

برایم نیار

اصلا به من

به ویلای خنده داری در جنوب فکر نکن

سر درد نگیر

عصبی نشو

اصلا زنگِ در، تلفن، خواب، خیال، خلوتِ مرا نزن

این قدر نمک روی زخم من نپاش

اصلا نباش!

با این همه

روزی اگر کنار بیراهه ای عجیب حتی

پیدایم کردی

چیزی نگو

تعجب نکن

حتما به دنبال تو آمده بودم.

"روجا چمنکار"

...

bahartaraneyebaroon — Sun, 12 Jul 2009 10:47:35 GMT

به نام بخشنده ی بزرگ

شاید پرده افتاده بود

و من زیر تیتراژ پایانی

نفس نفس می زدم

پرده افتاده بود

تصویر رو به سیاهی می رفت

و من عاشق تر می شدم

و باز هم صدای سرخ ِ نخواستن

همه ی اسم های پرده را بغل می کرد

من گونه هایم فریاد می کرد و

تیتراژ رو به پایان

می دانی؟

من می دانم که فقط تو می دانی...

من وقتی غرق بوسه ام چگونه نفس نفس می زنم؟

و من

باز هم نفهمیدم

عاشق شدن چه رنگی است؟؟؟

پ.ن.1) این روزها غرق قربانی ام...

پ.ن.2) می دانم که این روزها نیز می گذرد....

پ.ن.3) غرق سکوتی تلخم که از فریاد هم بدتر است.....بگذارید فریاد بکشم از عمق ِ تلخ ِ وجودم....

پ.ن.4) خوشحالم که تو هستی....هستی ِ من......

به چشم های فرشته ی پاکی که نگاهش به زندگی ام جهت می دهد...

bahartaraneyebaroon — Fri, 03 Jul 2009 19:56:18 GMT

به نام داور بر حق

دلم هوای روزهای برفی زمستانی را کرده....که به پنجره ((ها)) می کردم تا بتوانم اسمت را روی شیشه بنویسم و بعد خودم خودم را به سُخره بگیرم....دلم هوای قدم زدن روی برف های تمیزی را کرده که زیر پایم لِهِشان کنم و وقتی به آسمان برفی شب زمستان نگاه می کنم بی هیچ بهانه ای به توی بی تایم، به توی تو ترینم فکر کنم.....

بی بهانه و بی دلیل یاد چشمهایت دوباره ی مرا دوباره کرد......می دانی؟...من گَند زدم.....همه ام را به ناباوری تو باختم و باز هم گَند زدم....و حالا ارزش چشم هایت را در کلامِ جراتم پیچیدم و فریادش کردم......به تو....به کائنات.....به دنیا.....باران ، برف، آسمان، دیروز، امروز، فردا......همه......که من تو را ((دوست دارم))..... و داشتن آرزوهایت برایم نفس شده.....ای عمیق ترین حس ِ خوب! مرا ببخش که اینگونه عاشقانه نگاهت می کنم.....مرا ببخش واسه ی همه ی خوبی هایی که تو داری..... و مرا ببخش برای همه ی بهانه هایی که دارم.....من نمی خواهم سهمی از چشم هایت داشته باشم....اگر چه اگر می شد حتی برای آرزوی این چشم های بی تکرار و رویایی همه ی شهر را گدایی می کردم اما من به تو عزیزترینم قول دادم سهمی نداشته باشم.....

عزیزترینی...سهمی از قاب چشم های ابدی تو که در ذهنم نقش می بندد و فلسفه ی حیات مرا نیرو می بخشد...من آن نیستم که تو فکر می کردی...من همان دخترک ِ غریبی ام که برای بودنش و برای ماندنش اشک هایش را قرض داد به باران و خنده هایش را پیش کش ِ پل بی عبورِ حریم چشمانت کرد.......

تو را سپاس از همه ی حضوری که بدون آنکه خود بدانی نثارم می کنی......تو را سپاس ای عشق ِ من برای چشم هایی که تقدسش هم برایم ماندنی است.....

پ.ن.1) تو را داشتن یا حتی نداشتن اما با رویایت بودن هم برایم دنیایی زندگی است.....

پ.ن.2) فریادهای اون مرده تو "مردی که نَفسش را کُشت" آنقدر بلند بود مرا کَر کرد..........من هم نفسم را کُشتم.....

پ.ن.3)ممنونم واسه ی همه ی قشنگی های زندگیم....واسه ی تو...تو ترینم....

پ.ن.4) ممنونم که هستی ام را برگردوندی....

پ.ن.۵)...بابایی جونم پیشاپیش روزت مبارک عزیزم...